Wyprowadziłam się z synem, bo miałam dość bycia samotną matką w małżeństwie
– Ja już nie mam siły, rozumiesz? – powiedziałam do Pawła tak głośno, że aż Franek się rozpłakał w swoim krzesełku.
A Paweł nawet nie podniósł wzroku znad telefonu.
– Znowu zaczynasz? Przecież cały dzień byłem w pracy.
To było nasze życie w pigułce. On wracał z etatu, rzucał klucze na komodę, siadał na kanapie i uważał, że zrobił swoje. A ja? Ja też pracowałam. Najpierw na zleceniu z domu, potem szybki obiad, pranie, zakupy, przychodnia z małym, bo znowu kaszel, nocne pobudki, przedszkole jeszcze przed nami, a już czułam się jakbym miała na plecach z pięć etatów.
Najgorsze było to, że on serio uważał się za dobrego męża.
– Przesadzasz, Anka. Dach nad głową jest? Raty są płacone? Lodówka pełna? No to o co ci chodzi?
O wszystko mi chodziło. O to, że od roku nie przespałam jednej całej nocy. O to, że jak Franek miał gorączkę, to Paweł zakładał słuchawki i mówił, że rano musi być świeży do roboty. O to, że kiedy prosiłam, żeby chociaż wykąpał syna, słyszałam:
– Ty lepiej wiesz, jak to zrobić.
I wiecie co? Sama go tego nauczyłam. Na początku odpuszczałam. Poprawiałam po nim. Jak źle ubrał małego, to nic nie mówiłam, tylko sama przebierałam. Jak zapomniał kupić pieluch, to leciałam do Żabki i jeszcze wmówiłam sobie, że przecież jest zmęczony. Zamiatałam wszystko pod dywan, żeby nie było awantur, bo u mnie w domu zawsze się mówiło: brudy pierze się we własnym mieszkaniu.
Tylko że od tego dywanu zrobiła się góra nie do przeskoczenia.
Punktem zapalnym była sobota. Ja od rana sprzątałam, bo mieli przyjść jego rodzice. Franek marudził, ząbkował, nie chciał zejść z rąk. Poprosiłam Pawła, żeby go wziął chociaż na pół godziny.
Westchnął tak teatralnie, jakbym kazała mu worek cementu wnosić na czwarte piętro.
– Anka, daj spokój. Ja w tygodniu pracuję, weekend jest od odpoczynku.
Spojrzałam na niego i aż mnie zatkało.
– A ja kiedy mam weekend?
Wzruszył ramionami.
– No ale ty siedzisz z dzieckiem.
Siedzisz z dzieckiem. Do dziś mnie to pali.
Jego matka przyszła godzinę później, rozejrzała się po mieszkaniu i zamiast zapytać, czemu jestem czerwona od płaczu, rzuciła tylko:
– Młode matki teraz to strasznie nerwowe są.
Paweł nic. Nawet nie drgnął.
Tego samego wieczoru spakowałam torbę swoją i Franka. Pojechałam do rodziców. Nie na zawsze. Tak sobie wtedy mówiłam. Chciałam, żeby zatęsknił, żeby zobaczył, ile ogarniam, kiedy mnie nie ma. Żeby choć raz sam zadał sobie pytanie, jak to wszystko działało.
Przez pierwsze dwa dni pisał tylko: „Kiedy wracacie?” Ani jednego „jak się czujesz”, ani „czy coś pomóc”. Potem zadzwonił.
– Ile ty chcesz jeszcze robić ten cyrk?
Cyrk. Tak nazwał to, że od miesięcy byłam na granicy wytrzymałości.
– To nie jest cyrk, tylko alarm – powiedziałam. – Chcę, żebyś zaczął być ojcem, a nie gościem we własnym domu.
Zapadła cisza.
– Ojcem jestem, bo zarabiam na rodzinę.
I wtedy chyba pierwszy raz poczułam bardziej chłód niż złość.
Mieszkałam u rodziców prawie dwa miesiące. Było ciasno, bo oni w bloku mają dwa pokoje, ojciec po zawale, matka wiecznie w biegu między przychodnią a domem, ale przynajmniej ktoś mi czasem zrobił herbatę i wziął Franka na spacer. Paweł odwiedził syna trzy razy. Trzy. Raz nawet przyszedł z pustymi rękami i jeszcze był obrażony, że mały bardziej ciągnie do mojego taty niż do niego.
– Bo go nastawiasz przeciwko mnie – syknął w przedpokoju.
Myślałam, że wybuchnę.
– Dziecko ma dwa lata, Paweł. Jego się nie nastawia. Jego się kocha albo się go nie ma.
Były momenty, kiedy miałam wyrzuty sumienia. Bo kredyt hipoteczny był na nas oboje. Bo ludzie gadali. Bo ciotka zadzwoniła do mojej mamy z tekstem, że „każdy chłop jest trochę wygodny” i żebym nie rozwalała rodziny przez głupoty. Głupoty. Tylko że te głupoty to było moje codzienne życie. Mój brak snu, moje kołatanie serca, moje siedzenie w łazience po ciemku, żeby nikt nie widział, że ryczę.
Ostatecznie wróciłam do mieszkania jeszcze raz, na tydzień. Chciałam mieć czyste sumienie, że próbowałam. I już pierwszego dnia usłyszałam:
– Skoro wróciłaś, to chyba zrozumiałaś, że przesadziłaś.
Nawet nie zapytał, co ustalamy, jak dzielimy obowiązki, jak ma wyglądać opieka nad Frankiem. Nic. Jakby cała ta rozłąka była tylko moim fochem.
W nocy leżałam obok niego i patrzyłam w sufit. I dotarło do mnie coś strasznie prostego: ja nie czekam na partnera. Ja czekam na cud.
Złożyłam pozew o rozwód dwa miesiące później. Wynajęłam z Frankiem małe dwupokojowe mieszkanie na obrzeżach miasta. Jest ciaśniej, liczę każdą złotówkę, wniosek o alimenty to osobna gehenna, a jak przyszły pierwsze rachunki po podwyżkach, to usiadłam przy stole i się popłakałam. Ale u nas w domu jest spokój. Nikt nie przewraca oczami, kiedy dziecko płacze. Nikt mi nie wmawia, że mam lekko.
Paweł teraz wszystkim opowiada, że go zostawiłam, bo miał tradycyjne podejście. Może i miał. Tylko że za tą tradycją stałam ja, z dzieckiem na rękach, praniem do zrobienia i życiem, które się powoli sypało.
Najgorsze jest to, że nie odeszłam dlatego, że przestałam go kochać. Odeszłam, bo przy nim przestałam lubić samą siebie.
I czasem się zastanawiam, ile kobiet jeszcze słyszy, że „siedzi z dzieckiem”, podczas gdy ledwo stoją na nogach.
Czy naprawdę trzeba się rozpaść, żeby ktoś w końcu zauważył, że też jesteśmy ludźmi?