Teraz mój mąż, Jan, pracuje jako inżynier w dużym zakładzie produkcyjnym. Ale wiele lat temu przeprowadził się do naszego miasta z małej wsi. Jan chciał studiować na uczelni, ale incydent z moim ojcem pozostawił trwałą urazę.
Wybrała dużą rodzinę, a teraz oczekuje, że wszyscy będą spełniać jej potrzeby. Mam 35 lat, jestem singielką i bezdzietna, ale ona uważa, że należy jej się cały spadek.
Niedawno zapytałam moją synową, Justynę, czy mogłaby chociaż podziękować mi za pomoc w opiece nad dziećmi. Była zaskoczona i odpowiedziała: „Dlaczego miałabym ci dziękować? Przecież tylko opiekujesz się wnukami. To twój obowiązek.” To sprawiło, że poczułam się niedoceniona i zaczęłam kwestionować swoją rolę w rodzinie.
Miałam kochającą rodzinę i wychowałam syna z największą troską. Wspieraliśmy jego edukację i pomogliśmy mu zdobyć dobrą pracę. W końcu ożenił się i założył własną rodzinę. Teraz czuję, że nie jestem już częścią ich życia.
Kiedy mój syn ożenił się z Martą pięć lat temu, wydawała się obiecującą młodą kobietą. Była ambitna i zdeterminowana, ale teraz jej kariera powoduje napięcia w naszej rodzinie.
Młoda para mieszkała z rodzicami Zofii. Niedawno zmarł ojciec Zofii, a jej matka była pogrążona w głębokiej żałobie. Aby pomóc teściowej, Jakub starał się wspierać rodzinę, ale sprawy nie potoczyły się zgodnie z planem.
Ona i jej brat ostatnio się oddalili, pochłonięci własnym życiem i zmartwieniami. „Wynoś się stąd!” krzyknął Jakub, gdy tylko
„Dlaczego obierasz tyle ziemniaków i wkładasz je do dużego pojemnika? I po co ci tyle zupy, skoro mieszkasz sama?” zapytałam moją przyjaciółkę. „To dla mojego syna. Żal mi go. Jego żona nawet herbaty nie potrafi zaparzyć. To, co gotuje, jest niejadalne; zawsze kupuje mrożonki lub zamawia jedzenie na wynos, wydając fortunę…”
Po tym, jak moje dzieci wyprowadziły się i założyły własne rodziny, znalazłam się sama. Na początku zaakceptowałam to jako normalną część życia, ale potem sytuacja się zmieniła.
– Jedyne, co mi mówi, to żeby nie wtrącać się w jej sprawy rodzinne. Powinnam była jej dawno temu powiedzieć, żeby uciekała od kogoś takiego jak on.
Niektórzy zarabiają dzięki sprytowi, inni są przyzwyczajeni do zarabiania pieniędzy ciężką pracą. Ja nie byłem fizycznie silny i nie miałem dobrego wykształcenia, ale postanowiłem wyjechać za granicę, aby pracować i zarabiać pieniądze. Po 15 latach takiej pracy udało mi się zaoszczędzić na dom, ale rodzice mojego zięcia są dla mnie ciągłym źródłem zmartwień.
Nigdy nie pozwoliłam jej przekroczyć moich granic, ale mój związek z mężem zaczął się niespodziewanie w lokalnej przychodni. Poszłam na rutynowe badanie, a
