Jestem rozdarta. Jako samotna matka wychowująca syna, muszę poświęcać mu dużo uwagi i zapewnić szczęśliwe dzieciństwo. Na dodatek mam starszego ojczyma, który ma 86 lat i mieszka w zniszczonym domu na wsi. Średnia wieku mieszkańców tej wioski to około 75 lat. Nie pamiętam mojego biologicznego ojca. Czasami przypominam sobie
Maria siedziała w swoim chłodnym domu, rozmyślając nad ostrymi słowami córki. Przyjechała kilka godzin temu i teraz czuła się zagubiona i niepewna, co robić dalej. Dom był zimny, a gospodarstwo wydawało się martwe.
Maria zawsze miała nadzieję, że jej dzieci, Jakub i Emilia, pozostaną blisko siebie. Ale gdy dorastali, rodzinne gospodarstwo stało się polem bitwy dla ich sprzecznych marzeń i pragnień.
Mieszkając z mężem w małym wiejskim miasteczku, nigdy nie spodziewała się, że jej córka, która od lat jest mężatką i mieszka w mieście, podejmie tego wieczoru decyzję zmieniającą życie.
Życie na polskiej wsi ma swoje uroki i wyzwania. Mój mąż, Marek, i ja spędziliśmy ponad dekadę na budowaniu naszego wymarzonego domu, kawałek po kawałku. Mimo że do najbliższego miasta jest godzina drogi, spokój wsi i brak miejskiego hałasu zawsze były naszą ostoją. Ale teraz nasza córka, Adrianna, złożyła nieoczekiwaną prośbę, która może wszystko zmienić.
