Jan stał na werandzie, jego ręce drżały niekontrolowanie. Właśnie odbył bardzo nieprzyjemną rozmowę ze swoją córką, Emilią. Nalegała, że ojciec musi przenieść się do domu opieki, ponieważ po prostu nie było wystarczająco dużo miejsca dla wszystkich. Dom nie był zbyt duży, miał tylko dwie małe sypialnie. Jan mieszkał w jednej, a Emilia i jej rodzina zajmowali drugą.
Babcia Maria siedziała na ławce obok starego domu, w którym mieszkała przez całe swoje życie. Ale teraz dom należał do obcych, a ona była na ich łasce. Jak do tego doszło, Maria nie mogła zrozumieć. Myślała, że prowadziła uczciwe życie, nigdy nikomu nie życzyła źle i wychowała swojego jedynego syna. Ale jej syn okazał się
Tuż za przedmieściami leżała mała, urokliwa wioska, gdzie uwielbiała spacerować, podziwiając domy. Jeden dom szczególnie przyciągał jej uwagę, a ona często wyobrażała sobie, jakby to było tam mieszkać.
To był zwykły, codzienny dzień. Wracałem z pracy, gdy nagle usłyszałem, że ktoś woła moje imię. Odwróciłem się, zdezorientowany. Kto mógł mnie wołać? Okazało się, że to kobieta, której nie rozpoznawałem, a obok niej stała mała dziewczynka.
Często mówi się, że nosimy w sobie cząstkę naszych dziadków, mieszankę cech i wspomnień, które kształtują kim jesteśmy. Babcia Anna, latarnia ciepła, uczucia i mądrości, odegrała kluczową rolę w życiu Elizy. Jednak historia odkrywa złożoności relacji i cichą pustkę, która pozostaje.
