Od zawsze pamiętam mamę leżącą na kanapie i tatę, który coraz rzadziej wracał do domu. Jako dziecko nie rozumiałem, dlaczego mama płacze, a tata kupuje nowy samochód. Dziś zastanawiam się, czy można było uratować naszą rodzinę i czyja to była wina.
Od dzieciństwa czułam się niechciana i odrzucona przez własnego ojca. Przez lata walczyłam z poczuciem winy, samotnością i próbowałam zbudować własną rodzinę, by nie powtórzyć błędów moich rodziców. Dziś, patrząc na swoje dzieci, zastanawiam się, czy można naprawdę uleczyć ranę, która powstała w dzieciństwie.
Od zawsze byłam tą dziewczynką w spranych ubraniach po kuzynkach, z kanapką z margaryną zamiast czekolady. Mama wierzyła, że tylko skrajne oszczędzanie zapewni nam lepsze jutro, ale ja czułam się przez to niewidzialna i niekochana. Dziś zastanawiam się, czy to wszystko miało sens i czy potrafię jej wybaczyć.
Mam na imię Milica. Dwa razy zostałam oddana z powrotem do domu dziecka, jak niechciany przedmiot. To opowieść o bólu odrzucenia, ale i o miłości, która potrafi przetrwać wszystko.
Opowiadam o swoim dzieciństwie, które z beztroski przerodziło się w walkę o przetrwanie po utracie pracy przez ojca. Alkohol, kłótnie i poczucie winy zdominowały nasz dom, a ja musiałem dorosnąć szybciej niż moi rówieśnicy. Czy można wybaczyć bliskim, którzy nas ranią, i czy marzenia mają szansę przetrwać w takich warunkach?
Moje dzieciństwo zaczęło się od ucieczki – dosłownie i w przenośni. Zawsze czułem się niechciany, a dom dziecka w Białymstoku był dla mnie więzieniem. Gdy odkryłem sposób na obejście prawa i odnalezienie rodziny, rozpoczęła się walka o miłość, której nigdy nie miałem.
To historia mojego dzieciństwa na warszawskim blokowisku, gdzie dwie zupełnie różne babcie – Stefania i Jadwiga – odcisnęły na mnie ślad na całe życie. Ich konflikty, miłość i ciche wojny kształtowały mnie bardziej niż szkoła czy podwórko. Dziś, patrząc wstecz, pytam siebie, czy można kochać dwie osoby tak różne i nie rozpaść się w środku.
Jestem Kinga i opowiem Wam, jak rodzinne sekrety i kłamstwa rozbiły moje życie oraz życie mojego syna. Przez lata ukrywałam przed Bartkiem prawdę o jego ojcu, wierząc, że chronię go przed bólem. Dziś wiem, że tylko miłość i szczerość mogą uleczyć rany, które powstały przez milczenie.
Moje życie zaczęło się od odrzucenia – matka zostawiła mnie w szpitalu, a potem przez lata tułałem się po rodzinach zastępczych. Każda zmiana domu bolała coraz bardziej, aż w końcu pojawiła się rodzina, która naprawdę chciała mnie pokochać. To historia o strachu, nadziei i o tym, jak trudno uwierzyć, że ktoś może cię pokochać bezwarunkowo.
Dwa lata temu podjęliśmy z mężem decyzję, której do dziś żałuję. Zostawiliśmy dzieci u mojej mamy, by załatwić sprawy związane z nowym mieszkaniem, ale tej nocy wydarzyło się coś, co na zawsze zmieniło nasze relacje rodzinne. Do dziś zadaję sobie pytanie, czy mogłam temu zapobiec.
W dzieciństwie mama oddała mnie ojcu za spłatę długu, zostawiając nas na pastwę losu. Przez lata próbowałam zrozumieć jej decyzję i odbudować własne życie, żyjąc w cieniu tej zdrady. Dziś pytam siebie i Was: czy można wybaczyć komuś, kto odwrócił się od własnego dziecka?
Opowiadam historię Weroniki, która w dzieciństwie doświadczyła bólu nie tylko fizycznego, ale i emocjonalnego. Złamana noga była niczym w porównaniu z pustką po nieobecnym ojcu i zamkniętym sercu matki. To opowieść o nadziei, rozczarowaniu i pytaniu, czy można uleczyć rany z dzieciństwa.
