Moje dzieciństwo upłynęło w cieniu ojca alkoholika i matki, która z każdym dniem gasła coraz bardziej. Opowiadam o walce o własną godność, o miłości, której szukałam w niewłaściwych miejscach, i o sile, którą musiałam w sobie odnaleźć. To historia o bólu, wstydzie, ale też o nadziei, która czasem pojawia się tam, gdzie najmniej się jej spodziewamy.
Moje życie rozpadło się w jeden wieczór, kiedy mąż wyrzucił mnie z mieszkania, a matka powiedziała, że sama jestem sobie winna. Przez lata walczyłam o rodzinę, godząc się na upokorzenia i samotność, aż w końcu musiałam wybrać: zostać ofiarą czy zawalczyć o siebie. Teraz wiem, że miłość to nie kompromis za wszelką cenę – i pytam siebie, czy można jeszcze komuś zaufać.
Moje życie toczyło się między blokami na warszawskim Bródnie, gdzie miłość i rozczarowanie przeplatały się z codzienną walką o siebie. Przeżyłam zdradę, rodzinne konflikty i samotność, by w końcu zrozumieć, że najważniejsza jest odwaga do zmiany. Czy można jeszcze zaufać sercu, kiedy tyle razy zostało zranione?
Moje życie rozpadło się w jednej chwili, gdy ojciec wrócił do domu pijany i uderzył mamę tak mocno, że trafiła do szpitala. Wtedy przysięgłam sobie, że nigdy nie będę ofiarą, choć los rzucał mi pod nogi kolejne kłody. Dziś, po latach walki, pytam siebie i Was: czy można naprawdę wybaczyć tym, którzy nas zniszczyli?
Od ponad trzydziestu lat byłam duszą naszego bloku, zawsze gotowa pomóc każdemu. Gdy sama potrzebowałam wsparcia, spotkała mnie cisza i obojętność. Ta historia to mój krzyk rozczarowania i pytanie o sens sąsiedzkiej wspólnoty.
