„Nie teraz, kochanie, rozmawiamy o poważnych sprawach”: Historia kobiety, która zawsze była na drugim planie
— Nie teraz, kochanie, rozmawiamy o poważnych sprawach — usłyszałam głos Marka, gdy próbowałam wtrącić się do rozmowy przy stole. Siedzieliśmy z jego rodzicami w ciasnej kuchni naszego mieszkania na Pradze. Pachniało bigosem i świeżo parzoną kawą, a ja czułam się jak duch. Jakby moje słowa były przezroczyste, nieważne. Spojrzałam na Marka — jego twarz była skupiona, poważna, jak zawsze, gdy rozmawiał z ojcem o polityce czy pieniądzach. Moje serce ścisnęło się z bólu.
Zawsze byłam tą, do której wszyscy przychodzili po pocieszenie. Siostra dzwoniła do mnie po każdej kłótni z mężem. Mama płakała w słuchawkę, gdy babcia zachorowała. Przyjaciółka z pracy — Anka — wyżalała się na szefa i dzieci. Nawet sąsiadka spod czwórki potrafiła zadzwonić o dwudziestej trzeciej, bo jej kot znowu uciekł. A ja? Ja słuchałam. Przytulałam. Pocieszałam. Mówili: „Masz taki spokój w oczach”. Uśmiechałam się, choć w środku czułam się coraz bardziej pusta.
Marek od początku wiedział, że może na mnie liczyć. Gdy stracił pracę w banku, to ja szukałam dla niego ogłoszeń i pisałam CV. Gdy jego matka trafiła do szpitala, to ja gotowałam rosół i jeździłam z nim na odwiedziny. Gdy miał gorszy dzień — robiłam jego ulubioną szarlotkę i udawałam, że nie widzę jego milczenia. Nigdy nie pytał, czy ja też mam gorsze dni.
Pamiętam pewien wieczór — siedziałam na kanapie z kubkiem herbaty, patrząc przez okno na deszczowe światła miasta. Marek wszedł do pokoju i rzucił kurtkę na fotel.
— Zrobiłaś coś do jedzenia? — zapytał bez spojrzenia w moją stronę.
— Tak, jest zupa w garnku — odpowiedziałam cicho.
— Dobrze — mruknął i wyszedł do kuchni.
Zostałam sama ze swoimi myślami. Czy on mnie jeszcze kocha? Czy ja siebie jeszcze kocham?
W pracy też byłam „tą dobrą”. Zawsze gotowa zostać po godzinach, pomóc nowej koleżance wdrożyć się w systemy, zrobić kawę dla wszystkich przed ważnym spotkaniem. Szefowa mówiła: „Pani Magdo, pani to skarb”. Ale kiedy przyszło do awansu, wybrali kogoś innego — bardziej przebojowego, głośniejszego.
Czułam się jak cień własnego życia. Jakby wszystko działo się obok mnie.
Pewnego dnia wróciłam do domu wcześniej niż zwykle. W przedpokoju stały dwie pary butów — moje i Marka. Cisza była gęsta jak mleko. Weszłam do sypialni i zobaczyłam go siedzącego na łóżku z telefonem przy uchu.
— Nie teraz, kochanie… Tak, wiem… Rozmawiamy o poważnych sprawach… — szeptał do słuchawki.
Zamarłam w progu. Poczułam ukłucie zazdrości i strachu. Czy to ze mną rozmawia? Czy może z kimś innym?
— Magda? — spojrzał na mnie zaskoczony.
— Z kim rozmawiasz? — zapytałam drżącym głosem.
— Z Piotrkiem z pracy… Mamy problem z projektem…
Nie uwierzyłam mu. Ale nie miałam siły drążyć tematu. Po prostu wyszłam do łazienki i zamknęłam drzwi na klucz. Usiadłam na zimnych kafelkach i rozpłakałam się jak dziecko.
Następnego dnia zadzwoniła siostra:
— Magda, możesz przyjechać? Michał znowu wyjechał na delegację i nie mam z kim pogadać…
Chciałam powiedzieć „nie”. Chciałam powiedzieć: „Nie mam siły”. Ale usłyszałam swój głos:
— Jasne, zaraz będę.
W drodze do niej patrzyłam na ludzi w tramwaju. Każdy gdzieś biegł, każdy miał swoje sprawy. A ja? Ja byłam tylko tłem dla cudzych historii.
Wieczorem Marek wrócił późno. Pachniał damskimi perfumami. Spojrzał na mnie przelotnie i rzucił:
— Zrobiłaś coś do jedzenia?
Nie odpowiedziałam. Po raz pierwszy od lat nie odpowiedziałam nic.
Przez kolejne dni zaczęłam coraz mniej mówić. Coraz mniej robić dla innych. Zamiast gotować obiad, zamawiałam pizzę tylko dla siebie. Zamiast odbierać telefony od siostry czy mamy — wyciszałam komórkę i szłam na długi spacer po parku Skaryszewskim.
Zaczęli zauważać moją nieobecność.
— Magda, wszystko w porządku? — zapytała mama przez telefon.
— Tak, po prostu jestem zmęczona — odpowiedziałam zgodnie z prawdą.
Marek próbował rozmawiać:
— Co się z tobą dzieje? Jesteś jakaś inna…
Spojrzałam mu prosto w oczy:
— Może po raz pierwszy jestem sobą.
Zaczął się bać tej nowej mnie. Próbował wrócić do dawnych schematów: kwiaty bez okazji, zaproszenie do kina, nawet wspólna kolacja u teściowej.
Ale ja już nie chciałam być tłem. Chciałam być główną bohaterką własnego życia.
Pewnego dnia spakowałam walizkę i wyprowadziłam się do wynajętej kawalerki na Grochowie. Było tam cicho i pusto — ale po raz pierwszy od lat poczułam spokój.
Siostra płakała przez telefon:
— Jak mogłaś mi to zrobić? Potrzebuję cię!
Mama była rozczarowana:
— Myślałam, że jesteś silniejsza…
A Marek? Próbował mnie przekonać, żebym wróciła:
— Przecież nic się nie stało! Przesadzasz!
Ale ja już wiedziałam: stało się wszystko.
Dziś patrzę w lustro i widzę kobietę zmęczoną, ale wolną. Uczę się mówić „nie”. Uczę się dbać o siebie. Czasem jest mi smutno — bo samotność boli inaczej niż bycie niewidzialną dla najbliższych.
Ale wiem jedno: zasługuję na coś więcej niż bycie zapasowym ramieniem dla wszystkich wokół.
Czy naprawdę trzeba stracić wszystko, żeby odnaleźć siebie? Czy można nauczyć bliskich szacunku do naszych granic bez ucieczki? Może ktoś z was zna odpowiedź…