Teściowa przepisała wielkie mieszkanie drugiemu synowi. Kiedy nasz synek znów zasnął w kuchni, postanowiłam, że wyjeżdżamy
Znalazłam Franka śpiącego na podłodze między lodówką a kuchenną szafką. Pod policzkiem miał złożony ręcznik, a obok plastikową koparkę. W pokoju Piotr próbował naprawić rozkładaną wersalkę, bo znowu pękła pod nią deska. Nasz syn sam znalazł sobie cichy kąt.
Miał cztery lata. My mieliśmy dwadzieścia siedem metrów, kredyt na kolejne siedemnaście lat i coraz mniej cierpliwości do siebie.
Tego samego dnia dowiedziałam się, że teściowa przepisała Tomaszowi swoje czteropokojowe mieszkanie w centrum Łodzi.
Nie od niej. Od szwagierki, która wysłała zdjęcie parkietu i zapytała, czy znam dobrego cykliniarza.
Patrzyłam na ekran, a potem na stopy dziecka wystające spod kuchennego stołu.
Piotr przeczytał wiadomość trzy razy.
— Może mama tylko pozwoliła im tam zamieszkać — powiedział.
Jeszcze próbował ją usprawiedliwić. Zawsze próbował.
Do Haliny pojechaliśmy w niedzielę. Franek zabrał rysunek, na którym babcia miała zielone włosy. Chciał ją rozśmieszyć.
Teściowa postawiła sernik, poprawiła obrus i bez skrępowania potwierdziła, że była u notariusza.
— Tomasz potrzebuje stabilizacji. Oni planują rodzinę.
Piotr odstawił filiżankę.
— My już mamy rodzinę, mamo.
— Wy sobie radzicie.
To zdanie słyszeliśmy od lat. Kiedy zepsuła się pralka. Kiedy po operacji Piotr przez dwa miesiące dostawał niższą wypłatę. Kiedy pytaliśmy, czy moglibyśmy choć przez rok zamieszkać w dwóch pustych pokojach i odłożyć na większy lokal.
Zawsze sobie radziliśmy. Czyli można było nam nie pomagać.
— Nie prosimy o całe mieszkanie — powiedziałam. — Pytaliśmy o pomoc. O jakiekolwiek rozwiązanie, żeby chłopcy nie dostali tak skrajnie różnie.
Halina zacisnęła usta.
— To moje mieszkanie. A wnuk nie jest argumentem do wyciągania ręki.
Franek stał przy stole z rysunkiem. Nie rozumiał rozmowy, ale usłyszał swoje imię chwilę wcześniej. Schował kartkę za plecami.
W samochodzie Piotr uderzył dłonią w kierownicę. Pierwszy raz widziałam, jak płacze ze złości.
— Jak tata chorował, to ja jeździłem z nim na badania. Ja robiłem zakupy. Tomek zawsze nie mógł.
Nie odpowiedziałam. Bo co miałam powiedzieć? Że dobro wraca? Akurat wtedy brzmiałoby to podle.
Potem było gorzej między nami.
Kłóciliśmy się o mokre ręczniki, rachunek za prąd, zbyt drogie jabłka. Naprawdę kłóciliśmy się o jego matkę, ale łatwiej było zapytać, kto znowu zostawił światło w łazience.
Ja pracowałam na kasie, Piotr w magazynie. Mijaliśmy się przy drzwiach. Franek budował tory pod stołem, bo tylko tam nie trzeba było ich sprzątać przed rozłożeniem łóżka.
Któregoś wieczoru zapytał:
— Mamo, jak będę cichutko, to babcia da nam pokoik?
Usiadłam obok niego na dywanie.
— Nie musisz być cichutko, żeby zasługiwać na swój pokój.
Powiedziałam to pewnie. Potem zamknęłam się w łazience i płakałam przy odkręconej wodzie.
Pomysł wyjazdu przyszedł od Piotra. Kolega z magazynu przeniósł się pod Opole i napisał, że szukają ludzi. Lepsza stawka, stałe godziny. Zaczęliśmy liczyć.
Sprzedaż kawalerki, spłata kredytu, opłaty. Zostawało na kaucję, przeprowadzkę i poduszkę na kilka miesięcy. Nie kupowaliśmy domu z ogródkiem. Mogliśmy wynająć dwa pokoje bez grzyba i dać Frankowi własne łóżko.
Bałam się. Miałam tutaj mamę, znajomą przychodnię, koleżankę, która odbierała syna w awaryjnych sytuacjach. Tam nie mieliśmy nikogo.
Ale tutaj codziennie czekaliśmy, aż ktoś uzna, że też jesteśmy ważni.
Halina dowiedziała się o sprzedaży od sąsiadki.
Przyszła bez zapowiedzi. Stanęła między kartonami i powiedziała:
— Zabieracie mi wnuka za karę?
Piotr długo odklejał kawałek taśmy od palca.
— Nie, mamo. Przeprowadzamy się, bo tutaj nas nie stać na życie, którego potrzebujemy.
— Przecież mogliście jeszcze poczekać.
— Na co?
Nie odpowiedziała.
Przy drzwiach podała Frankowi czekoladę. Rysunku nigdy od niego nie dostała. Znalazłam go później zmiętego w kieszeni jego kurtki.
W nowym mieszkaniu przez pierwszy tydzień jedliśmy przy stoliku pożyczonym od właścicielki. Piotr zaczął pracę, ja szukałam swojej. Nadal sprawdzaliśmy ceny i liczyliśmy pieniądze przed zakupami.
Pierwszej nocy Franek trzy razy wychodził ze swojego pokoju. Sprawdzał, czy naprawdę może zostawić na podłodze rozłożoną kolejkę.
Za trzecim razem Piotr poszedł z nim i usiadł obok torów. Słyszałam z kuchni, jak wybierają imiona dla pasażerów.
Halina czasem dzwoni. Nie przeprosiła. Ja już nie wracam do rozmowy o mieszkaniu, choć nadal boli mnie, jak łatwo uznała, że nam niczego nie brakuje.
Może miała prawo rozdać wszystko po swojemu. Czy my nie mieliśmy prawa przestać czekać i urządzić życie dalej od niej?