Teściowa chciała, żebyśmy przepisali na nią nasze mieszkanie. Najbardziej zabolało mnie to, że mąż był gotów się zgodzić

Na kartce leżącej obok talerza mojego syna zobaczyłam numer naszej księgi wieczystej. Pod spodem teściowa zapisała adres kancelarii notarialnej i godzinę spotkania. Zupa jeszcze parowała, a ja już wiedziałam, że ten niedzielny obiad skończy się awanturą.

— W środę mam wolne — powiedziała Halina, poprawiając serwetkę. — Wy chyba też możecie się raz dostosować.

Spojrzałam na Pawła. Nie wyglądał na zaskoczonego.

— O czym ona mówi?

Potarł kark.

— Mama uważa, że powinniśmy przepisać na nią mieszkanie. Tylko formalnie. Żeby miała poczucie bezpieczeństwa.

Odłożyłam łyżkę. Nasz ośmioletni Wojtek przestał mieszać makaron.

— Nasze mieszkanie? To, w którym mieszkamy z dzieckiem?

— Przecież was nie wyrzucę — prychnęła Halina. — Naprawdę masz mnie za obcą osobę?

Mieliśmy dwa pokoje w bloku pod Łodzią. Ciasną kuchnię, balkon z odpadającą farbą i łazienkę, której remont odkładaliśmy trzeci rok. Wkład własny pochodził ze sprzedaży kawalerki po mojej babci. Resztę spłacaliśmy przez dwanaście lat.

Ostatnią ratę zapłaciliśmy osiem miesięcy wcześniej. Świętowaliśmy pizzą, bo na nic większego nie było nas stać.

Halina dołożyła nam kiedyś dwadzieścia tysięcy do zakupu. Wtedy mówiła, że to prezent. Pomagała też przy Wojtku, kiedy wróciłam do pracy w przychodni. Nigdy tego nie umniejszałam.

Ale tamtej niedzieli wyliczyła każdą przysługę. Odbieranie wnuka, zakupy po mojej operacji, nawet pożyczony samochód.

— Gdyby nie ja, niczego byście nie mieli.

— Jesteśmy wdzięczni. Ale nie oddamy mieszkania.

Paweł kopnął mnie lekko pod stołem.

— Możesz nie robić scen przy dziecku?

Właśnie to zabolało najbardziej. Nie pomysł Haliny. To, że problemem stała się moja odmowa.

Wieczorem dowiedziałam się, że rozmawiali o tym od dwóch tygodni. Teściowa bała się starości. Jej koleżanka trafiła do domu opieki i odtąd Halina powtarzała, że własność daje szacunek.

— Ma przecież swoje mieszkanie — powiedziałam.

— Ale czuje, że już jej nie potrzebujemy.

— I nasze ma być dowodem, że potrzebujemy?

Paweł trzasnął szafką.

— Ty zawsze wszystko przeliczasz!

Prawie się roześmiałam. Ja przeliczałam, owszem. Buty Wojtka, rachunek za prąd, wizyty u dentysty. Wiedziałam, ile zostaje nam przed wypłatą. Dlatego nie umiałam potraktować aktu notarialnego jak kartki z życzeniami.

Przez następne tygodnie Halina dzwoniła codziennie. Gdy nie odbierałam, pisała do Pawła, że go od niej odcinam. Jego siostra, Dorota, zadzwoniła zapytać, dlaczego doprowadzam matkę do płaczu.

— Przepisz jej swoje — odpowiedziałam.

Zapadła cisza. Potem usłyszałam, że jestem bezczelna.

Zaczęłam budzić się przed piątą z mokrą koszulą na plecach. W pracy pomyliłam terminy dwóch pacjentów. W domu sprawdzałam, czy dokumenty mieszkania nadal są w szufladzie. No, głupie może, ale sprawdzałam.

Na terapię zapisałam się po tym, jak Wojtek zapytał, czy babcia zabierze mu pokój.

Nie poszłam tam po sposób na pokonanie teściowej. Chciałam przespać noc i przestać czuć się jak złodziej za to, że bronię własnego domu.

Terapeutka zapytała, czego boję się najbardziej.

— Że Paweł wybierze matkę — odpowiedziałam. — I że już to zrobił, tylko ja jeszcze czekam.

Po kilku spotkaniach umiałam powiedzieć mu to bez krzyku.

Siedzieliśmy w kuchni. Wojtek spał, lodówka buczała jak zawsze.

— Nie zgodzę się na darowiznę. Możemy ustalić pomoc twojej mamie. Zakupy, lekarze, pieniądze, jeśli będzie trzeba. Ale mieszkanie zostaje nasze.

— Ona powie, że ją porzuciłem.

— A ja mam mówić synowi, że oddaliśmy jego dom, bo baliśmy się babci?

Paweł długo patrzył w blat.

— Jak byłem mały, potrafiła nie odzywać się do mnie przez tydzień — powiedział. — Przepraszałem, nawet kiedy nie wiedziałem za co.

Pierwszy raz zobaczyłam, że on też się boi. Nie usprawiedliwiało to wszystkiego. Ale wreszcie rozmawialiśmy o czymś prawdziwym.

Do Haliny pojechaliśmy razem. Paweł przez całą drogę ściskał kierownicę.

— Nie przepiszemy mieszkania, mamo. To była też moja odpowiedzialność, że dałem ci nadzieję.

Halina spojrzała na mnie.

— Gratuluję. Dopiąłaś swego.

— To moja decyzja — przerwał jej. — Nasza.

Rozpłakała się. Potem kazała nam wyjść. Paweł wstał, ale nie zaczął przepraszać. W samochodzie trzęsły mu się ręce.

Od tamtej rozmowy minęło pół roku. Halina dzwoni rzadziej. Wojtek spotyka się z nią przy Pawle, bo raz próbowała wypytywać go, czy mama nadal jest na nią zła.

My chodzimy na terapię małżeńską. Bywa ciężko. Nadal pamiętam tamto kopnięcie pod stołem, a on uczy się nie odbierać każdego niezadowolenia matki jak alarmu.

Mieszkanie jest nasze. Rata zniknęła, rachunki zostały, łazienka dalej czeka.

Czasem tęsknię za dawnymi niedzielnymi obiadami. Tylko czy naprawdę były spokojne, skoro wystarczyło moje pierwsze stanowcze „nie”, żeby wszystko się rozsypało?