Ostatnia szansa ojca: Historia o straconych latach i trudnym przebaczeniu

— Panie Marku, pańska córka miała poważny wypadek. Proszę się przygotować na najgorsze — usłyszałem w słuchawce głos lekarza. Przez chwilę świat przestał istnieć. Stałem na środku biura, z dokumentami w ręku, a wszystko wokół mnie rozmyło się w szarej mgle. Zuzanna… Moja córka. Ta sama, której nie widziałem od miesięcy, bo zawsze miałem coś ważniejszego do zrobienia.

Wbiegłem na oddział intensywnej terapii, czując, jak serce wali mi jak młot. Moja była żona, Aneta, siedziała przy łóżku Zuzki, blada i zapłakana. Spojrzała na mnie z wyrzutem, ale nie powiedziała ani słowa. Widziałem w jej oczach wszystko: gniew, żal, rozczarowanie. Ale najbardziej bolała mnie obojętność mojej córki — nawet nie otworzyła oczu, nie mogła. Byłem dla niej kimś obcym.

Przez kolejne dni siedziałem przy jej łóżku, patrząc na jej nieruchomą twarz. Wspominałem te wszystkie chwile, które przegapiłem: pierwsze przedstawienie w przedszkolu, urodziny, kiedy płakała, bo nie przyszedłem… Zawsze miałem wymówkę. Praca w kancelarii, ważny klient, delegacja do Warszawy. „Zuzia zrozumie, jak dorośnie” — powtarzałem sobie. Ale teraz widziałem, jak bardzo się myliłem.

Aneta nie wytrzymała ciszy:
— Gdzie byłeś przez te wszystkie lata? Myślisz, że możesz tu teraz przyjść i wszystko naprawić?

Nie miałem odpowiedzi. Chciałem tylko być przy Zuzannie. Obiecałem sobie, że jeśli wyjdzie z tego cało, zrobię wszystko, by odzyskać jej zaufanie.

Kiedy po tygodniu Zuzia otworzyła oczy, poczułem ulgę tak wielką, że aż się rozpłakałem. Spojrzała na mnie długo i obojętnie.
— Czego chcesz? — zapytała cicho.

— Chcę być przy tobie… Przepraszam za wszystko — wyszeptałem.

Odwróciła wzrok. Wiedziałem, że nie zasługuję na jej przebaczenie.

Wróciłem do pustego mieszkania na Pradze i po raz pierwszy od lat nie potrafiłem zasnąć. Przeglądałem stare zdjęcia: Zuzia na rowerze, Zuzia z pluszowym misiem… Na żadnym z nich nie było mnie. Byłem tylko cieniem w jej życiu.

Następnego dnia przyniosłem do szpitala jej ulubioną książkę z dzieciństwa — „Dzieci z Bullerbyn”. Usiadłem przy łóżku i zacząłem czytać na głos. Najpierw milczała, potem zaczęła słuchać. Po kilku dniach poprosiła:
— Możesz mi przynieść zeszyt? Chcę coś narysować.

To był pierwszy znak nadziei.

Ale droga do pojednania była długa i wyboista. Po wyjściu ze szpitala Zuzia zamknęła się w sobie. Nie chciała ze mną rozmawiać. Aneta patrzyła na mnie z rezerwą:
— Nie możesz oczekiwać cudów po jednym geście. Musisz być cierpliwy.

Zacząłem przychodzić codziennie po pracy. Pomagałem Zuzi w lekcjach matematyki, gotowałem jej ulubione naleśniki z serem. Czasem rozmawialiśmy o szkole, czasem milczeliśmy godzinami. Najtrudniejsze były wieczory — wtedy czułem ciężar wszystkich straconych lat.

Pewnego dnia usłyszałem rozmowę Zuzki z koleżanką przez telefon:
— Mój tata się stara… Ale nie wiem, czy potrafię mu wybaczyć.

Te słowa bolały bardziej niż cokolwiek innego. Ale wiedziałem, że muszę wytrwać.

W pracy koledzy pytali:
— Marek, co się z tobą dzieje? Wyglądasz jak cień człowieka.

Odpowiadałem wymijająco. Nikt nie wiedział o mojej walce o córkę.

Minęły miesiące. Zuzia zaczęła się otwierać — najpierw nieśmiało, potem coraz śmielej. Raz zapytała:
— Dlaczego nigdy nie miałeś dla mnie czasu?

Zabrakło mi słów. Powiedziałem tylko:
— Byłem głupi i ślepy. Przepraszam.

Widziałem łzy w jej oczach.

Największa próba przyszła podczas rodzinnej wigilii u mojej mamy w Radomiu. Cała rodzina patrzyła na mnie jak na intruza. Mój brat Piotr rzucił kąśliwie:
— No proszę, Marek się pojawił! Cud nad Wisłą!

Zuzia spojrzała na mnie pytająco. Uśmiechnąłem się do niej niepewnie.

Po kolacji podeszła do mnie i powiedziała:
— Chciałabym spróbować jeszcze raz… być twoją córką.

Objąłem ją mocno i poczułem, że dostałem drugą szansę.

Dziś wiem jedno: rodziny nie da się kupić ani nadrobić straconego czasu pieniędzmi czy prezentami. Każdy dzień jest walką o zaufanie i bliskość. Czasem pytam siebie: czy naprawdę zasługuję na przebaczenie? Czy można naprawić to, co się roztrzaskało na milion kawałków?

A wy? Czy potrafilibyście wybaczyć komuś takiemu jak ja?