Emilia wiedziała, co czeka ją w domu: sfrustrowany mąż i jego nieustanne skargi na jej niedoskonałości jako żony i matki. Janek zajmował się dziećmi tylko jeden dzień w tygodniu, i to w minimalnym stopniu. W środy Emilia zaczynała pracę o siódmej, zostawiając poranne obowiązki mężowi. On musiał tylko obudzić chłopców, nakarmić ich śniadaniem i zawieźć do szkoły. Po pracy
Piszę to teraz, całkowicie zdruzgotana po kolejnej kłótni z moją córką. Nie mogę tego dłużej znieść i muszę podzielić się swoją historią. Mój mąż rozumie, ale wielu naszych przyjaciół mówi: czego się spodziewałaś, twoja córka jest teraz mężatką, ma swoją rodzinę. To jej mąż dyktuje jej działania – nasz znienawidzony zięć! Jakby ją zahipnotyzował! Nasza córka
„Mój dziedzic!” oświadczył dumnie mój mąż. Naszego syna nazywałam „moim słoneczkiem”. Mój mąż wychowywał naszego syna na prawdziwego mężczyznę. Kiedy Jasiu był jeszcze dzieckiem
Czasami życie przybiera niespodziewane obroty. Ożeniłem się nie z miłości, ale dlatego, że musiałem. Poznałem Sarę na imprezie u znajomego, spędziliśmy kilka ulotnych chwil razem, a potem poszliśmy własnymi drogami. Kilka miesięcy później dowiedzieliśmy się, że jest w ciąży. Żadne z nas nie było zachwycone perspektywą małżeństwa, ale nasi rodzice nalegali.
„Kasia, powinnaś była kupić mleko lub płatki dla dzieci. Mówiłam ci, że jestem spłukana i lodówka jest pusta.” „Ale nie miałam czasu! Odwożę chłopców z powrotem.”
Czy dorosłe dzieci powinny mieszkać blisko swoich rodziców? Niedawna rozmowa z moją mamą skłoniła mnie do głębokich przemyśleń na ten temat. Wierzę, że nie jestem jedyną osobą, która zmaga się z tym dylematem. Rozmawiałyśmy o tym, jak szybko dzieci dorastają. Jeszcze wczoraj odprowadzałam moją córkę na pierwszy dzień szkoły, a dziś kończy szkołę i przygotowuje się do wyprowadzki. To słodko-gorzki moment, który skłonił mnie do refleksji nad wyborami, jakie podejmujemy jako rodziny.
Poznaliśmy się, gdy miałem zaledwie 21 lat. Co mogę powiedzieć? Po prostu zakochałem się w niej. Na szczęście, ona wtedy czuła to samo.
Każdy rodzic pragnie dla swoich dzieci jak najlepiej—dobrego życia, satysfakcjonującej kariery i kochającego partnera. Niestety, czasami dzieci powtarzają te same błędy. Oto historia syna, który po rozwodzie nie wyciągnął wniosków z przeszłości i popełnił ten sam błąd ponownie. Co możemy z tym zrobić? Życie toczy się dalej, a nasze podejście do bliskich stopniowo się zmienia.
Niedawno odwiedził nas pracownik socjalny. Powiedział, że otrzymali zgłoszenie, że nasze dzieci są zaniedbywane i muszą sprawdzić nasze warunki życia. Pracownik socjalny sprawdził lodówkę, środowisko życia i obserwował dzieci – wszystko wydawało się w porządku. Wypełnił niezbędne dokumenty i poprosił mnie o podpis. Potem wyszedł – opowiada Anna, która
Tomek trafił do domu dziecka. Odwiedziliśmy ten dom jako wolontariusze. Kiedy przynieśliśmy zakupy, spotkaliśmy tego chłopca po raz pierwszy. Od razu przykuł naszą uwagę, a więc
Podjęłam trudną decyzję, aby nie mówić mężowi o mojej ostatniej podwyżce. Powodem jest to, że żyje chwilą, podobnie jak jego matka. W rezultacie często znajdują się bez pieniędzy. Zmęczyło mnie życie w luksusie przez tydzień, a potem przetrwanie na zupkach chińskich przez kolejne trzy.
Moja teściowa nie była zbyt chętna do kontaktu z dziećmi, a moja mama mieszkała daleko, więc rzadko się widywaliśmy.
