Kiedy wszyscy obiecali pomoc, a potem zostawili nas samych z dzieckiem i bez snu
„No to teraz zobaczymy, jak sobie poradzicie” — powiedziała moja teściowa i poprawiła kocyk na wózku, jakby to był żart. Tylko że ona się uśmiechała, a ja stałam w przedpokoju w poplamionej koszulce, po trzech godzinach snu od dwóch dób, i miałam ochotę się po prostu rozpłakać.
Mój syn miał wtedy sześć tygodni. Kolki, ulewanie, noszenie po nocach, pranie non stop, butelki, laktator, płacz jego i mój. Mąż, Paweł, wrócił już do pracy, bo kredyt hipoteczny sam się nie spłaci, a ja siedziałam z małym w naszym trzypokojowym mieszkaniu w bloku i czułam, że powoli odklejam się od rzeczywistości.
Najgorsze było to, że tak nie miało być.
W ciąży obie strony zapewniały nas, że damy radę. Moja mama mówiła: „Po co wam obca baba do dziecka, przecież ja już emerytka, pomogę”. Teściowa: „Ja pracuję z domu, podjadę, ugotuję, potrzymam małego, żebyś się przespała”. Teść rzucał: „Jak będzie kryzys, dzwońcie, przecież rodzina jest od tego”. Nawet tata, który całe życie średnio okazywał ciepło, powiedział, że „dziadkiem to on będzie konkretnym”.
Więc z Pawłem policzyliśmy wszystko. Zrezygnowaliśmy z niani. Nie szukaliśmy położnej prywatnie częściej niż trzeba. Nie zamawialiśmy cateringu. Uznałam, że przez pierwsze miesiące jakoś nas rodzina podeprze, a my nie rozwalimy budżetu. I to był nasz błąd. Mój też, bo to ja najbardziej naciskałam, że „damy radę” i że głupio wydawać kasę, skoro wszyscy tak się palą do pomocy.
Po porodzie entuzjazm zgasł błyskawicznie.
Moja mama przyjechała dwa razy. Za pierwszym razem zrobiła rosół i przez godzinę opowiadała, jak ona przy mnie „nie miała takich fanaberii”. Za drugim razem posiedziała czterdzieści minut i stwierdziła, że kręgosłup jej siada, a mały jest „jakiś niespokojny”. Potem już były telefony.
„Córeczko, ja bym przyjechała, ale w przychodni mam terminy, potem jeszcze rehabilitacja”.
Teściowa też miała zawsze jakiś powód.
„Kochana, dzisiaj nie dam rady, bo mam robotę.”
„Jutro? Jutro to my z ojcem chcieliśmy trochę odpocząć.”
„W weekend? No ale weekend jest dla nas, my też musimy żyć.”
I jasne, niby rozumiałam. Ludzie mają swoje zdrowie, swoje sprawy. Tylko że ja słyszałam co innego przez dziewięć miesięcy. Nikt nam nie powiedział: „Nie liczcie na nas”. Wtedy inaczej byśmy to poukładali.
Paweł długo ich bronił. Mówił, że może przesadzam, że każdy ma swoje granice. A potem pewnej nocy mały darł się od 1:30 do prawie piątej, ja siedziałam na podłodze w salonie i trzęsły mi się ręce, a Paweł przed siódmą musiał wyjść do pracy. Rano zadzwonił do swojej mamy i powiedział wprost:
„Mamo, przyjedź dziś chociaż na dwie godziny, bo my już nie wyrabiamy.”
Cisza.
„Paweł, ale ja nie mogę rzucać wszystkiego. To jest wasze dziecko.”
On wtedy zbladł. Dosłownie. Stał przy kuchennym blacie, patrzył w ścianę i tylko powiedział:
„Nasze, tak. Ale wy sami mówiliście, że pomożecie.”
„Pomóc, a wychowywać za was, to różnica.”
Trzasnął telefonem tak mocno, że mały się obudził.
Potem poszło już lawiną. Ja zadzwoniłam do mojej mamy i też nie wytrzymałam.
„Mamo, po co były te wszystkie deklaracje? Po co?”
„Bo myślałam, że będzie inaczej.”
„To trzeba było nie obiecywać.”
„Nie pyskuj do matki. Urodziłaś dziecko, a zachowujesz się, jakby cały świat miał teraz wokół ciebie skakać.”
Zatkało mnie. Serio. Bo z jednej strony byłam wściekła, a z drugiej od razu weszło to stare poczucie winy, że może faktycznie przesadzam, może jestem roszczeniowa, może wszystkie kobiety jakoś dają radę, tylko ja nie.
Nie dawałam rady.
Zaczęliśmy się z Pawłem żreć o wszystko. O to, kto wstaje. O niepozmywane butelki. O to, że on za długo siedzi w pracy, a ja zazdrościłam mu nawet drogi autobusem, bo mógł być sam. On z kolei patrzył na konto i mówił, że nie wyczaruje pieniędzy. Rata kredytu, czynsz, prąd, pieluchy, mleko, apteka. Inflacja nas dobijała. A ja już czasem płakałam, jak słyszałam, że czajnik się gotuje.
W końcu pomogła nie rodzina, tylko znajoma z osiedla, Magda. Ma dwójkę dzieci i napisała do mnie, bo chyba widziała po mnie na klatce, że jestem wrakiem.
„Przyjdę ci potrzymać małego, idź się wykąp albo prześpij. Nie gadaj, tylko powiedz, o której.”
I ja się wtedy rozpłakałam bardziej niż po porodzie.
To Magda dała nam numer do dziewczyny, która dorabiała jako opiekunka. Studentka pielęgniarstwa, spokojna, ogarnięta. Dwie, czasem trzy godziny kilka razy w tygodniu. Żeby ją opłacić, zrezygnowaliśmy z wielu rzeczy. Paweł odpuścił siłownię, ja prywatne wizyty u fizjo po porodzie, przestaliśmy zamawiać cokolwiek na mieście. Liczyliśmy każdy paragon. Bolało, ale przynajmniej ktoś przychodził wtedy, kiedy obiecał.
Najbardziej zabolało mnie jednak co innego. Że jak już dziadkowie przyjeżdżali, to głównie po zdjęcia. Babcia przytuli, dziadek zrobi minę do wnuka, wrzucą na rodzinny czat serduszka, a potem do domu. A ja zostawałam z górą prania i dzieckiem, które po takich odwiedzinach było przebodźcowane i nie spało jeszcze gorzej.
W końcu postawiliśmy granicę. Paweł napisał na rodzinną grupę, że nie chcemy już pustych deklaracji. Albo ktoś mówi konkretnie: „przyjdę w środę od 16 do 18”, albo nie obiecuje nic. I że wizyty to nie jest pomoc, jeśli po nich mamy więcej roboty niż wcześniej.
Obraziła się prawie cała rodzina. Teściowa stwierdziła, że ją upokorzyliśmy. Moja mama zadzwoniła z pretensją, że „takich rzeczy nie załatwia się na grupie, bo co ludzie pomyślą”. Tylko nikt nie zapytał, co ja myślę po dwóch miesiącach bez snu i z poczuciem, że zostałam wystawiona do wiatru przez własnych rodziców.
Minęło trochę czasu. Jest lepiej, bo przestaliśmy czekać. To chyba najgorsze było — ta nadzieja codziennie od nowa. Dalej boli, jak słyszę teksty w stylu: „Kiedyś to rodzice nie marudzili”. Ale już nie proszę tak, jak wtedy. I chyba coś we mnie pękło, bo na rodzinnych obiadach umiem siedzieć i nie udawać, że wszystko jest okej.
Tylko do dziś się zastanawiam, czy my naprawdę byliśmy tacy roszczeniowi, czy po prostu uwierzyliśmy w słowa, które nigdy nie powinny paść.
Czy dziadkowie mają prawo się wycofać, jeśli wcześniej sami zbudowali w nas przekonanie, że możemy na nich oprzeć całe pierwsze miesiące?