W środku nocy uciekłam z dziećmi z domu, szukając ratunku u przyjaciółki, ale jej mąż nie pozwolił nam wejść. W tej chwili poczułam, jak bardzo można być samotnym nawet wśród bliskich. Moja historia to wołanie o zrozumienie i wsparcie w społeczeństwie, które zbyt często odwraca wzrok od cudzych dramatów.
Mam na imię Małgorzata. Opowiadam o tym, jak choroba mojego syna Kuby rozbiła naszą rodzinę i wystawiła na próbę moje małżeństwo, relacje z rodzicami i własną siłę. To historia o samotności, niezrozumieniu i nadziei, która rodzi się nawet wtedy, gdy wszystko wydaje się stracone.
Zostałam wdową z trójką dzieci i musiałam zmierzyć się z rzeczywistością, w której nawet moja własna mama odmówiła mi wsparcia. Każdego dnia walczyłam o przetrwanie, próbując pogodzić pracę z wychowaniem dzieci. Czy samotna matka w Polsce może liczyć na pomoc, czy musi radzić sobie sama?
