Po dwudziestu latach wracam do rodzinnej wsi, gdzie jako dziecko byłam odrzucana z powodu nieślubnego pochodzenia. Pragnę pojednania i akceptacji, ale mieszkańcy wciąż pamiętają dawne plotki i osądy. To opowieść o nadziei, która gaśnie, o poszukiwaniu przynależności i miłości matki, która nie mogła mnie ochronić przed surowymi normami społecznymi.
Przeprowadzka do teściowej miała być nowym początkiem, ale szybko okazała się błędem. Zamiast wsparcia, spotkałam się z manipulacją i kontrolą, co doprowadziło do konfliktów rodzinnych. Teraz marzę o powrocie do dawnego życia w mieście.
Po latach życia w mieście, mój mąż i ja postanowiliśmy przyjąć spokojniejszy styl życia, kupując urokliwą posiadłość na wiejskich obrzeżach naszego miasta. Włożyliśmy serce w remont domu i uprawę bujnego ogrodu pełnego warzyw i owoców, mając nadzieję stworzyć azyl dla naszej rodziny. Jednak nieoczekiwana reakcja mojej synowej sprawiła, że zaczęliśmy kwestionować nasze wysiłki i marzenia.
Decyzja została podjęta! „Przeprowadzam się na wieś,” powiedziała Ela, trzymając klucze. „Sprzedałam mieszkanie i kupiłam dom.” Witek zamarł z otwartymi ustami i widelcem w ręku: „Mamo, żartujesz?” „Nie żartuję,” uśmiechnęła się teściowa. „Twój ojciec mnie zostawił, znudziło mu się wszystko. Więc postanowiłam zacząć od nowa. Poza tym, wnuki…”
Pomimo mojego głębokiego zaufania do moich rodziców i wspaniałej relacji, którą z nimi dzielę, nie mogę przekonać się do wysłania naszej córki, Joanny, do nich jeszcze. Moi rodzice, a zwłaszcza mama, uwielbiają dzieci, a życie w ich wiejskim domu byłoby przygodą dla każdego dziecka. Tęsknię za ucieczką do miejsca moich rodziców, za szczerymi rozmowami z mamą, relaksem w hamaku i prostą przyjemnością jedzenia świeżych wiśni. Jednak nieustająca obsesja mojego męża, Mikołaja, na punkcie zarabiania pieniędzy, przyćmiła równie wyczerpujące obowiązki zarządzania naszym domem i opieką nad Joanną, pozostawiając dynamikę naszej rodziny napiętą i pozbawioną radości, którą kiedyś posiadała.
