Nazywam się Ivana i pierwszy raz w życiu poczułam wstyd tak ostry, że aż zabolały mnie zęby, kiedy mój syn Filip przytulił nową zabawkę i usłyszał, że nie może jej zabrać do domu. Moi teściowie żyją w dostatku, a my z trudem dopinamy rachunki, i właśnie te „wielkie” prezenty zaczęły nas rozdzierać zamiast pomagać. Najbardziej boli nie bieda, tylko to, jak dziecko uczy się, że coś jest „dla niego”, ale jednak nie jest.
Mieszkam w jednym pokoju z trzema wnukami, a czwarty jest w drodze. Każdy dzień to walka o przetrwanie i godność, gdy mój syn nie potrafi wziąć odpowiedzialności za swoje życie. Zastanawiam się, czy miłość matki i babci wystarczy, by utrzymać rodzinę razem, gdy wszystko się rozpada.
Od zawsze byłam tą dziewczynką w za dużych swetrach po kuzynkach i z kanapką z pasztetem na szkolnej przerwie. Mama powtarzała, że oszczędzamy na lepsze jutro, ale ja czułam, że tracę dziś. Dziś, patrząc na własne dziecko, pytam: czy warto było tak bardzo oszczędzać kosztem mojego dzieciństwa?
Moje życie rozpadło się w jednej chwili, gdy mąż zostawił mnie dla młodszej kobiety. Zostałam sama z dwójką dzieci, bez pracy, bez wsparcia rodziny, która odwróciła się ode mnie przez stary konflikt o dom po dziadkach. Musiałam walczyć o każdy dzień, by nie zatracić siebie i nie pozwolić, by dzieci zapomniały, czym jest miłość.
