Alicja siedziała naprzeciwko swojego starszego brata, Natana, błagając desperacko: „Natan, proszę, pozwól nam zostać w twoim wynajmowanym mieszkaniu. Jesteśmy rodziną! Znasz naszą sytuację – bezdomność, dwoje dzieci i niestabilna praca Kuby.” „Czy to nazywasz 'niestabilną pracą’ po tym, jak dwa razy został zwolniony za picie? Dlaczego miałaś z nim kolejne dziecko? Czy niczego się nie nauczyłaś z przeszłości?”
Nikt mnie nie rozumie. Niedawno wyrzuciłam syna z domu i zamieszkałam z jego żoną. Moja rodzina myśli, że oszalałam. Nie żałuję swojej decyzji. Jedyną gorzką częścią jest uświadomienie sobie, że nie mogłam mu się wcześniej przeciwstawić. Mój zmarły mąż był przystojnym mężczyzną: wysoki, ciemnowłosy, z szerokimi ramionami, brązowymi oczami i szorstką cerą. Jego głos był głęboki i aksamitny.
Nadal nie mogę się uspokoić. Tydzień temu musiałam wyrzucić syna z domu. Szczerze mówiąc, nie żałuję swoich działań. Sam się o to prosił, razem ze swoją żoną. Wróciłam z pracy do domu i zastałam nieproszonych gości. Zawsze cieszyłam się, gdy syn mnie odwiedzał, ale sześć miesięcy temu wydarzyło się coś, czego na pewno się nie spodziewałam.
Pewnego wieczoru wracałem z pracy, gdy zauważyłem mojego sąsiada, Marka, siedzącego na werandzie, z łzami płynącymi po twarzy. Średniowieczny mężczyzna, wpatrywał się bezmyślnie w dal, nie mogąc ukryć swojego smutku. Było jasne, że stało się coś znaczącego. Podszedłem do niego i zapytałem, czy mogę jakoś pomóc. Odpowiedział: „Nikt mi teraz nie pomoże, jest już za późno…”
Zawsze starałam się być sprawiedliwa i wspierająca dla wszystkich moich dzieci i wnuków. Nigdy nie faworyzuję nikogo i staram się pomagać wszystkim równo. Jednak niedawny konflikt postawił mnie w trudnej sytuacji i obawiam się, że może to rozbić naszą rodzinę.
Kasia ma 29 lat. Jest młodą matką na urlopie macierzyńskim. Jak wiele kobiet, Kasia chciała zadowolić swojego partnera, więc starała się mu we wszystkim pomagać i nie obciążać go swoimi problemami. Jednak po narodzinach ich syna sytuacja się zmieniła. Nie znalazła zrozumienia i wsparcia u swojego męża. Jej przyjaciółka powiedziała jej, że
Pewnego dnia Helena poprosiła swojego wnuka i jego dziewczynę, aby opuścili jej mieszkanie, deklarując chęć samodzielnego życia. Biorąc pod uwagę reputację jej wnuka, Franka, jako osoby dość egoistycznej, jej decyzja nie była zaskoczeniem.