To była zwykła, letnia noc, dopóki nie usłyszałam krzyków i nie poczułam zapachu dymu. Mój dziesięcioletni syn, Michał, próbował ratować młodszą siostrę, gdy ogień zajął nasz dom. Teraz, gdy go nie ma, nie potrafię znaleźć odpowiedzi na pytania, które rozdzierają moje serce.
To był dzień, w którym musiałam pożegnać moją dwuletnią córeczkę, Zosię. W szpitalnej sali, otoczona przez pielęgniarki śpiewające jej ulubioną kołysankę, podjęłam decyzję o oddaniu jej organów, by inne dzieci mogły żyć. Ta historia to nie tylko dramat matki, ale też opowieść o sile miłości i nadziei w najciemniejszych chwilach.
Nazywam się Piotr Nowak i rok temu straciłem moją ukochaną córkę Zosię w wypadku samochodowym. Sprawcą był syn naszych sąsiadów, chłopak, którego znałem od dziecka. To opowieść o bólu, gniewie i walce o przebaczenie, której nie potrafię wygrać.
