Skończyłam szkołę, poszłam na studia, wyszłam za mąż. Ale nie mogłam dogadać się z mężem i rozwiedliśmy się. Teraz nie mam gdzie mieszkać i muszę wynająć mieszkanie. Na początku
Miałam zaledwie 23 lata, gdy mój mąż opuścił mnie z naszym małym synem, Michałem. Miał wtedy tylko trzy lata. Mój mąż odszedł, bo nie potrafił poradzić sobie z ciągłymi obowiązkami – musiał zarabiać pieniądze i wydawać je na rodzinę. Nie podobało mu się to wcale. Dlaczego miałby wydawać na rodzinę, skoro mógłby wydawać na siebie i swoją dziewczynę?
Jako emerytka nie mogę już zapewniać wsparcia finansowego. Najwyraźniej mój syn już mnie nie potrzebuje, ponieważ nie zaprasza mnie do siebie ani nie odwiedza z wnuczką. To bolesne uświadomić sobie, że mój syn mnie wykorzystywał. Pracowałam całe życie, aby dać mu to, co najlepsze. Podejmowałam się wielu prac i w końcu zdobyłam dobrą posadę przed czterdziestką.
Jestem niesamowicie dumna z mojej córki i uważam, że jest niezwykłą osobą. Wychowałam ją sama po tym, jak jej ojciec nas opuścił, gdy była jeszcze niemowlęciem. To był trudny czas, bez nikogo, do kogo mogłabym się zwrócić o pomoc. Jedyną pociechą był mały dom, który odziedziczyłam po mojej zmarłej matce. Teraz moja córka wspiera mnie finansowo, ale nalega, aby jej mąż nigdy się o tym nie dowiedział.
Małe dziecko jest zawsze szczęśliwe, gdy jego mama jest w pobliżu. Ale nie zawsze mogłam zapewnić mojej córce to szczęście. W miarę jak moja córka dorastała, stawała się coraz bardziej rozgoryczona światem. Wszystko było złe, wszystko było nie tak, a wszyscy byli winni temu, że jej życie nie układało się tak, jak chciała. Z czasem zaczęło to
Poznaliśmy się, gdy byliśmy młodzi i postanowiliśmy poczekać z założeniem rodziny. Dużo podróżowaliśmy dzięki jego pracy. Życie było dobre, ale z biegiem lat wszystko się zmieniło na gorsze.
„Przestań płakać! Nigdy niczego ci nie obiecywałem! Nie chcę ciebie ani dziecka!” krzyczał Marek. Odwrócił się i odszedł. Siedziałam na ławce w parku przez długi czas, zastanawiając się nad moim kolejnym krokiem.
Samotna matka po czterdziestce postanowiła zainwestować wszystkie swoje zasoby i energię w przyszłość swojego syna, koncentrując się na jego edukacji i dobrobycie. Jednak jej dobrze intencjonowane wysiłki nie przyniosły oczekiwanych rezultatów.
Byliśmy małżeństwem przez siedem lat. Pierwsze trzy lata były pełne szczęścia, ale potem wszystko zaczęło się rozpadać. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że mój mąż okaże się tak bezduszny i samolubny. Mieliśmy dwie córki, Emilkę i Zosię. Ale mój mąż nigdy nie pomagał mi w ich wychowaniu. Ciągle się kłóciliśmy. Wszystko zmieniło się w dniu, kiedy postanowiłam odejść.
Za to, że wychowała mnie sama, za to, że zawsze mnie kochała i wspierała. Za to, że mnie chroniła i okazywała cierpliwość. Ale teraz się boję. W końcu najprawdopodobniej będę musiał złamać swoją obietnicę.
Nigdy nie utrzymywał kontaktu z synem. W rzeczywistości każda pomoc, którą oferował, była wymuszona. Brakowało mu jakiegokolwiek instynktu ojcowskiego. Niedawno ponownie wyszłam za mąż. Ale sprawy przybrały nieoczekiwany obrót.
Nie chciałam mówić mojemu byłemu mężowi z dumy. Myślałam, że skoro się rozstaliśmy, powinniśmy iść własnymi drogami. Ale z czasem, podczas badania USG, okazało się, że zostanę matką.
