Jestem Maria, zwyczajna kobieta z małej wsi na Mazowszu. Wychowałam moją córkę Anię z całego serca, a jednak ona odsunęła się ode mnie, gdy wyjechała do Warszawy. Największy ból sprawiła mi wtedy, gdy nie zaprosiła mnie na własny ślub – i do dziś pytam siebie: dlaczego?
Wszystko zaczęło się pewnego wieczoru, gdy moja siedemnastoletnia córka Zuzanna, ze łzami w oczach, wyznała: „Mamo, jestem w ciąży. Ale nie chcę być mamą!”. Ta wiadomość nie tylko wstrząsnęła naszą rodziną, ale też zmusiła mnie do ponownego przemyślenia swojej roli jako matki. To opowieść o niespodziewanej ciąży, rodzinnych konfliktach i wyborach, które zmieniają życie.
Jestem Zofia, matka, która przez pięć lat walczyła o prawdę o zniknięciu swojej córki. Moja opowieść to historia determinacji, bólu i nadziei, która nie gaśnie nawet wtedy, gdy świat wokół się rozpada. To także pytanie o granice miłości i siły, które drzemią w każdym z nas.
Wszystko wydawało się iść dobrze. Jakub był jedynakiem. Jego ojciec opuścił rodzinę dawno temu, ale ojczym kochał go jak własnego syna. Ojczym i matka Jakuba nie mieli innych dzieci, więc poświęcali całą swoją miłość, troskę i uwagę małemu Jakubowi. Niestety, ta miłość nie rozciągała się na partnerkę Jakuba. Kiedy Jakub po raz pierwszy przyprowadził Emilię do domu, aby przedstawić ją rodzicom, jego matka
Zmagam się z krytyką rodziny po przeniesieniu taty do domu opieki. Potrzebuję Waszej porady!
