Od pierwszych chwil mojego małżeństwa z Pawłem czułam, że coś jest nie tak, ale przez lata tłumiłam własne potrzeby. Każdy dzień był walką o odrobinę niezależności, a każdy wieczór kończył się łzami i poczuciem winy. Dopiero gdy sięgnęłam dna, odważyłam się zawalczyć o siebie i swoje dzieci.
Nazywam się Joanna i od dziesięciu lat żyję w małżeństwie, w którym mąż kontroluje każdy grosz, który zarabiam. Oddaję mu całą pensję, a on decyduje, ile mogę wydać na siebie, co sprawia, że czuję się jak cień samej siebie. Strach i wstyd paraliżują mnie na tyle, że nie potrafię wyrwać się z tego zamkniętego kręgu.
Przez lata oddawałam mężowi każdą złotówkę, wierząc, że tak wygląda prawdziwa miłość. Dopiero gdy zaczęłam się dusić, zrozumiałam, że tracę siebie. To opowieść o mojej walce o godność, niezależność i prawo do własnego życia.
Od lat oddaję mężowi całą swoją pensję, nie mając prawa do własnych pieniędzy. Każdy mój wydatek jest przez niego kontrolowany, a ja czuję się coraz bardziej uwięziona. Czy to normalne w małżeństwie, czy powinnam walczyć o swoją niezależność?
