Siedziałam na tylnym siedzeniu i udawałam, że nie słyszę, jak tata zaciska zęby, bo wiedziałam, dokąd jedziemy — do domu babci, gdzie miałam „zostać na zawsze”. W lipcu pachniało rozgrzanym asfaltem i lipą, a ja miałam w brzuchu to samo drżenie co przed Wigilią, tylko zamiast prezentu czekała mnie decyzja, której nikt nie chciał mi pozwolić podjąć. Wszystko zaczęło się od jednego obrazu, owiniętego w koc, który tata kazał mi trzymać na kolanach jak coś świętego.