Pamiętam trzask drzwi, zapach wódki na klatce i wzrok Mai, która udawała, że wszystko jest okej. Ja i moja mama pomagaliśmy jej po cichu latami, ale dziś wiem, że czasem kromka chleba i bluza to za mało, kiedy całe osiedle wybiera milczenie. 🥖🚪💔 Jeśli chcesz wiedzieć, co zostało z tego po latach i dlaczego do dziś mam z tym problem, przeczytaj historię do końca poniżej.