Nazywam się Agata i od lat mieszkam sama w moim warszawskim mieszkaniu. Moje dorosłe dzieci coraz rzadziej do mnie dzwonią, a każda rozmowa wydaje się bardziej obowiązkiem niż wyrazem miłości. W tej historii opowiadam, jak samotność i wątpliwości co do szczerości uczuć moich dzieci stały się moim codziennym ciężarem.
Nazywam się Agata i od lat żyję sama w swoim mieszkaniu w Krakowie. Moje dorosłe dzieci coraz rzadziej mnie odwiedzają, a każdy ich telefon wydaje się być bardziej obowiązkiem niż wyrazem miłości. W tej historii opowiadam o samotności, zwątpieniu i o tym, jak cień przeszłości kładzie się na mojej codzienności.
Od zawsze słyszałem od mamy, że życie to nie bajka i trzeba zaciskać pasa. Jej obsesja na punkcie oszczędzania zatruwała nasz dom, a ja i moja siostra Zuzia marzyliśmy o odrobinie normalności. Dopiero gdy wszystko się posypało, zrozumiałem, jak bardzo strach przed biedą może zniszczyć rodzinę.
Nie jest tak, że zachowuje się irracjonalnie; po prostu sugeruje, że interesują nas tylko jej pieniądze, i nic więcej. To przekonanie sprawiło, że nasza matka oddaliła się od nas.
