Od zawsze byłam tą, którą przerywało się w pół zdania, której sprawy były mniej ważne. Opowiadam Wam o mojej walce o własny głos w rodzinie, o bólu i samotności, jakich długo nie umiałam nazwać, i o tym, jak próbowałam naprawdę zaistnieć. Chcę się dowiedzieć, czy inni też czuli kiedyś, że są w życiu swoich bliskich tylko tłem.
Po śmierci mojego męża, jedyną pociechą stał się dla mnie jego głos, który codziennie słyszałam na dworcu kolejowym. Kiedy nagle zastąpiono go nowymi nagraniami, poczułam, jakby odebrano mi ostatni kontakt z ukochanym. Zdesperowana postanowiłam walczyć o to, by choć raz jeszcze usłyszeć jego słowa – nawet jeśli miałabym stanąć przeciwko całemu światu.
Po śmierci mojego męża, jedyną pociechą stał się dla mnie jego głos, który wciąż rozbrzmiewał na dworcu kolejowym, gdzie pracował przez lata. Kiedy nagrania zostały zastąpione, poczułam się, jakbym straciła go po raz drugi. Zdesperowana, postanowiłam walczyć o ostatni ślad po nim, choć rodzina i otoczenie nie rozumiały mojej determinacji.