Długo wierzyłam, że to ja jestem problemem, a jego „troska” to miłość. Dopiero kiedy zaczęłam słyszeć własny głos głośniej niż jego uwagi, zrozumiałam, że to nie ja się psuję — tylko ktoś mnie powoli rozkręca na części. Dziś opowiadam, jak doszłam do chwili, w której podpisałam pozew i przestałam przepraszać za to, że oddycham.