Od zawsze byłam tą „drugą” w rodzinie, w cieniu mojego brata Michała, którego mama kochała bezwarunkowo. Kiedy mama zachorowała, wszyscy oczekiwali, że rzucę wszystko i się nią zaopiekuję, ale ja nie potrafiłam zapomnieć lat ignorowania i bólu. Ta historia to opowieść o rodzinnych ranach, które nie chcą się zagoić, i o tym, czy naprawdę jesteśmy winni opiekować się tymi, którzy nas zranili.